Terier szkocki — porównanie wielkości

Terier szkocki jest niewysoki, ale mocno zbudowany. Krótkie nogi podtrzymują zwarty tułów, a wydłużona głowa ze stojącymi uszami nadaje mu łatwo rozpoznawalny wygląd. Twarda sierść tworzy wyraźną brodę, brwi i dłuższą okrywę na spodzie ciała. Występuje nie tylko w czerni, z którą najczęściej się go kojarzy, lecz także w innych dopuszczonych umaszczeniach.

Pochodzi od szkockich terierów użytkowych, dobieranych do pracy przy drobnej zwierzynie i w jej kryjówkach. Różne miejscowe typy stopniowo rozdzielano, nadając im osobne nazwy i wzorce. Dla teriera szkockiego pierwszy wzorzec opracowano w 1881 roku, a klub rasy utworzono rok później. Jego krótka, mocna budowa miała znaczenie praktyczne, zanim stała się charakterystyczną cechą psów wystawowych.

Szkot jest zwykle opanowany w sposobie okazywania emocji, lecz zdecydowany w działaniu. Przywiązuje się do swoich ludzi, niekoniecznie szukając ciągłego kontaktu z każdym napotkanym człowiekiem. Uważnie obserwuje otoczenie i potrafi długo zajmować się czymś, co go zainteresuje. Samodzielność oraz skłonność do pogoni za drobnymi zwierzętami pozostają wyraźne mimo niewielkiego wzrostu i poważnego, spokojnego wyglądu.