Bernardyn — porównanie wielkości

Bernardyn to bardzo duży pies o szerokiej głowie, mocnym tułowiu i głębokiej klatce piersiowej. Białą sierść uzupełniają rude łaty lub rozległy płaszcz, a pysk często przyciemnia maska. Rasa występuje w odmianie krótkowłosej i długowłosej. Obie mają silne nogi, szerokie łapy oraz ogon, który podczas spokojnego odpoczynku zwisa nisko.

Przodkowie bernardynów mieszkali przy hospicjum na Wielkiej Przełęczy Świętego Bernarda w Alpach. Duże psy są tam udokumentowane od XVII wieku: początkowo strzegły zabudowań, później towarzyszyły ludziom i pomagały odnajdywać podróżnych zagubionych w śniegu oraz mgle. Opowieści o ich pracy rozsławiły je w Europie. W XIX wieku rozpoczęto systematyczną hodowlę, a szwajcarski klub rasy powstał w 1884 roku.

Bernardyn jest zazwyczaj przyjazny wobec znanych osób i mocno związany z rodziną. Często sprawia wrażenie spokojnego, ale potrafi z entuzjazmem uczestniczyć w zabawie, zwłaszcza w młodym wieku. Uważnie obserwuje nowe sytuacje i może głośno sygnalizować pojawienie się obcego. Jego usposobienie łączy łagodność z pewnością siebie. Bliskość człowieka bywa dla niego ważniejsza niż nieustanne poszukiwanie samodzielnych zajęć.