Wyżeł staroduński — porównanie wielkości

Wyżeł staroduński to mocno zbudowany pies o szerokiej głowie, opadających uszach i krótkiej sierści. Na białym tle występują brązowe łaty oraz drobne cętki. Ma głęboką klatkę piersiową i solidny tułów. Samce są zwykle wyraźnie masywniejsze od suk, ale obie płcie powinny zachowywać sprawny, swobodny ruch.

Początki rasy wiąże się z Mortenem Bakiem, który około 1710 roku prowadził hodowlę w okolicach Glenstrup w Danii. Przez kolejne pokolenia kojarzył miejscowe psy gospodarskie z innymi psami myśliwskimi. Tak utrwalono biało-brązową populację nazywaną psami Baka. Z niej rozwinął się wyżeł staroduński, używany przede wszystkim przy polowaniach na ptactwo.

Jest spokojny, wytrwały i uważny na przewodnika. Przeszukuje teren metodycznie, utrzymując kontakt z człowiekiem, zamiast stale oddalać się w bardzo szerokim biegu. Znalezioną zwierzynę wskazuje stójką i może uczestniczyć w jej późniejszym odnajdywaniu.