Ogar polski — porównanie wielkości

Ogar polski to mocno zbudowany pies o szerokiej głowie, długich uszach i spokojnym spojrzeniu. Czarny płaszcz na grzbiecie łączy się z rudobrązowymi partiami ciała. Jest cięższy i bardziej masywny od gończego polskiego, dlatego tych ras nie należy utożsamiać. Jego chód jest swobodny, a budowa odpowiada raczej długotrwałemu tropieniu niż krótkim, gwałtownym sprintom.

Ogary od dawna pojawiają się w polskich opisach łowiectwa; w 1618 roku Jan Ostroróg poświęcił im książkę o hodowli i polowaniu. Dzisiejsza rasa została jednak odbudowana po drugiej wojnie światowej z niewielkiej liczby ocalałych psów. Szczególne znaczenie miały cztery ogary sprowadzone przez Piotra Kartawika w 1959 roku. Na podstawie jego hodowli Jerzy Dylewski opracował wzorzec, wpisany do rejestru FCI w 1966 roku.

Przy domownikach ogar zwykle jest łagodny, przywiązany i niespieszny. Obce osoby często najpierw obserwuje. Podczas węszenia potrafi długo skupić się na zapachu i działać samodzielnie, nawet gdy człowiek oczekuje szybkiego powrotu uwagi. Charakterystyczne „granie”, czyli donośne odzywanie się na tropie, należy do jego najbardziej rozpoznawalnych zachowań.