Borsuk śmierdzący sundajski
Mydaus javanensis
długość ciała (bez ogona)
od pyska do nasady ogonaPomiar: bok
- Masa
- Nie ustalonoNie przypisano masy ilustracji
Borsuk śmierdzący sundajski ma ciemne futro z jasną plamą na głowie i pasem wzdłuż grzbietu. W obronie używa silnie pachnącej wydzieliny. Współczesna systematyk
od pyska do nasady ogonaWartości referencyjne · szczegóły w opisach
Mydaus javanensis
od pyska do nasady ogonaPomiar: bok
Podziałka porównuje opisane wymiary. Kierunek ujęcia i punkty pomiaru są podane przy każdym osobniku.
Borsuk śmierdzący sundajski ma ciemne futro z jasną plamą na głowie i pasem wzdłuż grzbietu. W obronie używa silnie pachnącej wydzieliny. Współczesna systematyka umieszcza rodzaj Mydaus w skunksowatych, chociaż starsza literatura nazywała te zwierzęta prawdziwymi borsukami i łączyła je z łasicowatymi.
Najczęściej poszukuje pokarmu nocą, a w dzień odpoczywa pod ziemią. Mocne przednie pazury pozwalają mu wykopywać proste nory zakończone komorą, w której układa materiał do odpoczynku. Wejście może być osłonięte liśćmi i gałązkami, a korzenie drzew dodatkowo zabezpieczają kryjówkę. Wydłużony, ruchliwy pysk służy do przeszukiwania podłoża.
Długość głowy i tułowia: od końca pyska do nasady ogona, bez kończyn i ogona. Punkt 44 cm jest przykładem w źródłowym zakresie 37–51 cm. Nie jest maksimum ani pomiarem osobnika przedstawionego na ilustracji. Ilustracja przedstawia przykładowy wygląd dorosłego osobnika. Wysokość postawy wynika z proporcji ilustracji; widok przedni i jego szerokość są przybliżone.