Lapoński pies pasterski (Lapinporokoira) — porównanie wielkości

Lapoński pies pasterski, czyli lapinporokoira, ma wydłużony tułów, stojące uszy i gęstą sierść. Jest mniej puszysty od fińskiego lapphunda, z którym dzieli pochodzenie. Mocne nogi i dość lekka budowa pozwalają mu długo poruszać się w równym tempie. Ciemnej okrywie często towarzyszą jaśniejsze znaczenia na głowie, klatce piersiowej i nogach.

Wywodzi się z psów Saamów pomagających przy reniferach. Przez pewien czas rejestrowano go razem z fińskim lapphundem, mimo że w populacji wyraźnie zaznaczały się różne typy. Zorganizowana hodowla nabrała znaczenia w połowie XX wieku, a w 1966 roku lapinporokoira został wyodrębniony jako osobna rasa. Zachował silny związek z prowadzeniem reniferów oraz warunkami północnej Skandynawii.

W kontakcie z człowiekiem zwykle jest spokojny, przyjazny i podatny na naukę. Podczas zajęcia szybko się ożywia, wykazując energię oraz dużą gotowość do współpracy. Chętnie używa głosu, szczególnie gdy reaguje na przemieszczające się zwierzęta. Potrafi przechodzić od skupionego działania do spokojnego towarzyszenia domownikom. Jego pojętność dobrze widać w uważnym śledzeniu sygnałów i dostosowywaniu reakcji do zmieniającej się sytuacji.