Kishu — porównanie wielkości

Kishu to silny japoński szpic o stojących uszach, mocnych nogach i ogonie noszonym nad grzbietem. Najbardziej znane są psy białe, choć rasa występuje także w innych umaszczeniach. Gęsty podszerstek przykrywa prosty, dość twardy włos. Sylwetka jest zwarta i atletyczna, odpowiednia do sprawnego poruszania się po górskim terenie.

Rasa ukształtowała się w regionach Wakayama i Mie, dawniej określanych jako Kishu. Miejscowe psy wykorzystywano podczas polowań na dziki i jelenie, ceniąc wytrzymałość oraz zdolność działania na trudnym podłożu. W 1934 roku kishu otrzymał w Japonii status pomnika przyrody. Nazwa zachowała związek z regionem pochodzenia, którego warunki i tradycje łowieckie miały znaczenie dla rozwoju tych psów.

Kishu jest zwykle mocno związany z bliskimi, lecz wobec nowych osób bywa powściągliwy. Uważnie ocenia sytuację i potrafi długo skupić się na tym, co uzna za istotne. Ruch zwierzęcia lub interesujący zapach mogą szybko pobudzić go do działania. W znanym otoczeniu często zachowuje spokój i nie potrzebuje stale okazywać emocji.