Husky syberyjski — porównanie wielkości

Husky syberyjski ma lekką jak na psa zaprzęgowego, dobrze umięśnioną sylwetkę. Stojące uszy, obficie owłosiony ogon i gęsta dwuwarstwowa sierść nadają mu północny wygląd. Oczy mogą być brązowe, niebieskie lub różnobarwne. Jego ruch jest swobodny i oszczędny: budowa sprzyja długiemu biegowi w równym tempie, bez zbędnego ciężaru.

Rasa wywodzi się z syberyjskich psów przewożących lekkie ładunki na dużych dystansach. Na początku XX wieku sprowadzano je na Alaskę, gdzie zwróciły uwagę podczas wyścigów zaprzęgów. Dalsza hodowla rozwinęła się w Stanach Zjednoczonych. Rozgłos przyniosła także sztafeta z surowicą do Nome podczas epidemii błonicy w 1925 roku, w której uczestniczyło wiele zespołów psów i ludzi.

Husky jest zazwyczaj towarzyski, ciekawski i otwarty również wobec obcych. Chętnie przebywa z innymi psami, choć relacje zależą od konkretnych osobników. Ma dużo energii i silną skłonność do samodzielnego przemieszczania się oraz badania otoczenia. Często komunikuje emocje wyciem lub rozmaitymi wokalizacjami. Widok drobnej zwierzyny może szybko wywołać pogoń i odciągnąć jego uwagę od opiekuna.