Eesti Hagijas (gończy estoński) — porównanie wielkości

Gończy estoński jest mocnym psem o lekko wydłużonym tułowiu, opadających uszach i krótkiej sierści. W umaszczeniu wyraźnie zaznacza się biel, zwykle połączona z ciemnymi oraz rudobrązowymi partiami. Ma solidne nogi i głęboką klatkę piersiową. Jest niższy od wielu dużych gończych europejskich, przy zachowaniu sprawnej, wytrzymałej budowy.

Rasę rozwinięto w Estonii z miejscowych psów oraz gończych pochodzących z różnych części Europy, w tym z Wielkiej Brytanii. Jednym z założeń było ograniczenie wysokości, aby pies nie pędził dużej zwierzyny z nadmierną szybkością. W połowie XX wieku oceniano i rejestrowano liczne psy, porządkując typ hodowlany. Wzorzec gończego estońskiego zatwierdzono w 1954 roku.

W kontakcie z człowiekiem jest zazwyczaj przyjazny i zrównoważony. Na zewnątrz staje się ruchliwy, chętnie sprawdza ślady i potrafi długo koncentrować się na wybranym zapachu. Jego donośny głos pozwala usłyszeć go z dużej odległości. Podczas poszukiwań wykazuje własną inicjatywę, również wtedy, gdy nie widzi przewodnika. W znanym domowym otoczeniu może zachowywać się znacznie spokojniej niż podczas aktywności w lesie.