Welociraptor — porównanie wielkości

Welociraptor mongolski był niewielkim, upierzonym drapieżnikiem późnej kredy. Miał smukły tułów, długi ogon, uzębiony pysk i chwytne kończyny przednie. Na drugim palcu każdej tylnej stopy znajdował się powiększony, sierpowaty pazur, unoszony nad ziemią podczas chodzenia.

Pazur mógł pomagać przebijać i przytrzymywać zdobycz, podobnie jak szpony współczesnych ptaków drapieżnych. Słynna skamieniałość z Mongolii zachowała welociraptora w starciu z protoceratopsem: przednia kończyna drapieżnika tkwi w pysku przeciwnika, a zakrzywiony pazur znajduje się przy jego szyi. To bezpośredni zapis spotkania dwóch zwierząt, choć przyczyna walki pozostaje niepewna.

Guzki na kości przedramienia wskazują miejsca przyczepu długich piór. Welociraptor nie był zdolny do lotu; upierzenie mogło ograniczać utratę ciepła i uczestniczyć w pokazach. Brakuje mocnych dowodów na skoordynowane polowania grupowe przypisywane mu w filmach.