Akita japońska — porównanie wielkości

Akita japońska to duży szpic o mocnym tułowiu, stojących uszach i grubym ogonie zawiniętym nad grzbietem. Ma szerokie czoło, umiarkowanie krótki pysk oraz gęstą, odstającą sierść. U psów rudych i pręgowanych jaśniejsze włosy na policzkach, spodzie pyska i ciała tworzą charakterystyczne urajiro. Jej postawa jest wyprostowana, a ruch spokojny i zdecydowany.

Rasa pochodzi z regionu Akita w północnej Japonii, gdzie miejscowe psy uczestniczyły między innymi w polowaniach na niedźwiedzie. W XIX wieku krzyżowanie z tosami i mastifami zmieniło ich wielkość oraz wygląd. Późniejsze działania ochronne zmierzały do odtworzenia rodzimego typu. Po drugiej wojnie światowej japońscy hodowcy rozwijali go w innym kierunku niż hodowcy amerykańscy, co ostatecznie doprowadziło do rozdzielenia ras.

Akita jest zwykle powściągliwa wobec obcych i bardzo przywiązana do bliskich. Często sama wybiera moment kontaktu oraz sposób okazywania uczuć. Potrafi długo spokojnie obserwować otoczenie, ale na ruch zwierzyny lub obecność obcego psa zareagować szybko i stanowczo. Nie zabiega stale o nowe zadania. W relacji z człowiekiem szczególnie widoczne są jej niezależność, pamięć codziennych zwyczajów oraz wyraźne własne upodobania.